دانشگاه اصفهان زیست شناسی میکروبی 3060-7647 9 34 2020 06 21 Identifying Uricase-Producing Arthrobacter and Bordetella Bacterial Strains and Comparing the Enzyme Activity شناسایی سویه‌های باکتری‌های Arthrobacter و Bordetella مولد یوریکاز و مقایسۀ میزان فعالیت آنزیمی 1 12 24967 10.22108/bjm.2020.119988.1235 FA مجتبی شبان دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه زیست شناسی دانشکده علوم، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران ارسطو بدویی دلفارد دانشیار گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران Journal Article 2019 11 11 Introduction: Uricase (urate oxidase) is a therapeutic enzyme that belongs to the class of oxidoreductases and catalyzes the oxidation of uric acid to allantoin, carbon dioxide, and hydrogen peroxide and also plays a vital role in the purine metabolic pathway. Nowadays, bacterial uricase enzyme has received special attention from researchers. Materials and methods: Poultry soils are great places for the growth of uricotelic bacteria due to having high sources of uric acid. Poultry soils were collected from Kerman city and bacterial strains were isolated. The decomposition of uric acid was performed by inoculating bacteria on a solid medium containing uric acid as the only source of carbon and nitrogen. The screening was performed by monitoring the appearance of clear zones around the colonies of bacteria indicating the decomposition of uric acid. Uricase activity was investigated by the Phosphotungstic acid method. The molecular identification of strains was performed using 16S rDNA gene sequence and drawing the phylogenetic tree. Results: In this study, two bacterial species capable of producing uricase enzyme were isolated from a poultry source and screened based on the size of the clear zone using a uric acid agar plate. Arthrobacter sp.KBUBand Bordetella sp.KMU3 strains were identified based on the 16S rDNA gene sequences. The production of uricase was performed during different incubation periods and the results showed that the maximum uricolytic activity of 25 and 15 U/mL was achieved by Arthrobacter sp.KBUBand Bordetella sp.KMU3, respectively. Discussion and conclusion: The capability of both these strains to produce uricase was confirmed using solid and liquid media. Arthrobacter sp.KBUB has shown a high ability to produce uricase, which can be used as a therapeutic enzyme and biosensor construction to measure uric acid. مقدمه: یوریکاز (اورات‌اکسیداز)، آنزیم دارویی متعلق به خانوادۀ اکسیدوردوکتازهاست که اکسیداسیون اوریک‌اسید به آلانتوئین، دی‌اکسید‌کربن و پراکسیدهیدروژن را کاتالیز و نقشی حیاتی در مسیر متابولیک پورین ایفا می‌کند.امروزه، آنزیم یوریکاز باکتریایی مدنظر پژوهشگران قرار گرفته است. مواد و روش‏‏ها: فضولات پرندگان به‌علت داشتن مقادیر زیاد اوریک‌‌اسید، مکان مناسبی برای رشد باکتری‌های یوریکوتلیک هستند. خاک‌های آلوده از شهر کرمان جمع‌آوری و سویه‌های باکتریایی جداسازی شدند. تجزیۀ اوریک‌اسید با تلقیح باکتری‌ها روی محیط جامد حاوی اوریک‌اسید (تنها منبع کربن و نیتروژن) انجام شد. غربال‌گری با بررسی ظهور هالۀ شفاف در اطراف کلنی‌ها که شاخصی از تجزیۀ اوریک‌اسید بود، انجام شد. فعالیت یوریکازی به روش فسفوتنگستیک‌اسید بررسی شد. شناسایی مولکولی سویه‌ها با استفاده از توالی ژن 16S rDNAو رسم درخت فیلوژنی انجام شد. نتایج: در مطالعۀ حاضر، دو گونۀ باکتریایی مولد آنزیم یوریکاز بر اساس میزان قطر هالۀ شفاف روی محیط آگار حاوی اوریک‌اسید از خاک‌های آلوده به فضولات پرندگان جداسازی و بر اساس توالی ژن 16S rDNAبا عنوان Arthrobacter sp.KBUBو Bordetella sp.KMU3شناسایی شدند. تولید یوریکاز در زمان‌های مختلف انکوباسیون انجام شد و نتایج، بیشترین میزان فعالیت یوریکازی را حدود 25 و 15 واحددر‌میلی‌لیتر به‌ترتیب برای دو سویۀ Arthrobacter sp.KBUBو Bordetella sp.KMU3نشان دادند. بحث و نتیجه‏گیری: توانایی هر دو سویه در تولید یوریکاز با استفاده از محیط جامد و مایع تأیید شد و سویۀ Arthrobacter sp. KBUB توانایی زیادی برای تولید یوریکاز نشان داد.

https://bjm.ui.ac.ir/article_24967_72b451532a72d6a5cfbb74e5222f6ecb.pdf

دانشگاه اصفهان زیست شناسی میکروبی 3060-7647 9 34 2020 06 21 A Phenotypic and Genotypic Study of Colistin arn Resistance Regulator Gene Classes in Acinetobacter Baumannii isolated from Clinical Cases using Multiplex PCR مطالعۀ فنوتیپی و ژنوتیپی کلاس‌های ژن تنظیم‌گر مقاومت به کولیستین (arn) در اسینتوباکتر بومانی جداشده از موارد بالینی به روش PCR چندگانه 13 21 24757 10.22108/bjm.2020.120342.1248 FA فرنوش کریمی گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران کیومرث امینی گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران. 0000-0002-6419-3417 غلامرضا جوادی گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران Journal Article 2019 12 25 Introduction: Colistin is considered as the last line of treatment in nosocomial infections caused by Acinetobacter baumannii. Nowadays, with the elucidation of resistance transition mechanisms through arn genes, a new drug resistance pattern has been observed in Acinetobacter baumannii isolates. The aim of this study was to investigate the phenotypic and genotypic roles of the genes for regulating resistance to Colistin (arn) in strains isolated from clinical cases. Materials and methods: To conduct this descriptive study, after obtaining the written consent, 400 clinical samples were collected from patients admitted to Hazrat-e-Rasoul Hospital in Tehran. After the identification of the isolates using biochemical methods and 16srDNA analysis, the antibiotic resistance pattern of the isolates was determined by disk diffusion and molecular methods (to detect arnT, arnB genes). Results: Sixty Acinetobacter baumannii strains were isolated from 400 samples. The results of antibiotic resistance analysis showed that, in most cases, more than 38% of blood samples had Acinetobacter species. Also, no Acinetobacter was found in any of the spinal cord specimens, which showed the lowest infection rate (p <0.05). There was also a significant difference between the antibiotic susceptibility of Acinetobacter baumannii isolates to Colistin and other antibiotics (p <0.05). In addition, Colistin resistant strains had arnB and arnT genes, which were considered statistically significant (p <0.05) compared to other strains. Discussion and conclusion: Since Colistin is used as the last line of treatment, increased resistance to it can lead to increased mortality and hospital costs. Therefore, the application of new therapeutic regimens and greater sensitivity to the timely diagnosis and control of nosocomial infections seems necessary. مقدمه: کولیستین آخرین خط درمان در عفونت‌های بیمارستانی ناشی از اسینتوباکتر بومانی به شمار می‌آید. امروزه با روشن‌شدن سازوکار انتقال مقاومت از طریق ژن‌های arn، بروز الگوی مقاومت دارویی جدید در جدایه‌‏های اسینتوباکتر بومانی مشاهده شده است. در مطالعۀ حاضر سعی شد به بررسی فنوتیپی و ژنوتیپی کلاس‌های ژن تنظیم‌گر مقاومت به کولیستین (arn) در گونه‌های جدا‌شده از موارد بالینی پرداخته شود. مواد و روش‏‏ها: به‌منظور انجام این مطالعۀ توصیفی، پس‌از دریافت رضایت کتبی، تعداد 400 نمونۀ بالینی از بیماران بستری در بیمارستان حضرت رسول تهران جمع‌آوری شد. پس‌از شناسایی جدایه‌‏ها با استفاده از روش‌های بیوشیمیایی و بررسی 16S rDNA، الگوی مقاومت آنتی‏بیوتیکی جدایه‌‏ها به دو روش انتشار دیسک و روش مولکولی (برای ردیابی ژن‏های arnBوarnT) تعیین شد. نتایج: تعداد 60 سویۀ اسینتوباکتر بومانی از 400 نمونۀ گرفته‌شده جدا شد. مطابق نتایج بررسی الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی، در بیشترین حالت، بیش از 38 درصد نمونه‌های خون دارای گونۀ اسینتوباکتر بومانی بودند و در هیچ نمونۀ مغزی‌نخاعی، اسینتوباکتر بومانی یافت نشد و کمترین نسبت آلودگی را نشان داد (p <0.05)؛ همچنین اختلاف آماری معناداری بین حساسیت آنتی‌بیوتیکی جدایه‌های اسینتوباکتر بومانی به کولیستین و سایر آنتی‌بیوتیک‌ها مشاهده شد (p <0.05)؛ علاوه‌بر‌این، سویه‌های مقاوم به کولیستین دارای ژن‌های arnB و arnT بودند که در مقایسه با سایر سویه‌ها ازنظر آماری معنادار بود (p <0.05). بحث و نتیجه‏گیری: باتوجه‌به اینکه کولیستین آخرین خط درمان است، افزایش مقاومت به آن می‌تواند به افزایش مرگ‌و‌میر و هزینه‌های بیمارستانی منجر شود؛ از‌این‌رو، به‌کارگیری رژیم‌های درمانی جدید و حساسیت بیشتر در تشخیص به‌موقع و کنترل عفونت‌های بیمارستانی امری ضروری به نظر می‌رسد.

https://bjm.ui.ac.ir/article_24757_1cdc99bc26d37dd9d73e72b4b532f726.pdf

دانشگاه اصفهان زیست شناسی میکروبی 3060-7647 9 34 2020 06 21 Optimizing the Cultivation Conditions of Fischerella sp. SH.A Cyanobacterium for Maximizing Polysaccharide Production with Antibacterial Activity بهینه‌سازی محیط‌کشت سویۀ سیانوباکتریوم Fischerella sp. SH.A برای بیشترین تولید اگزوپلی‌ساکارید با فعالیت ضدباکتریایی 23 53 25036 10.22108/bjm.2020.120846.1261 FA شاداب عباسپور گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران بهاره نوروزی گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران 0000-0001-6656-777X سید محمد مهدی حمدی گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران Journal Article 2019 12 31 Introduction: Among the photosynthetic microorganisms, cyanobacteria belonging to the genus Fischerella appear particularly promising for new polysaccharides producing strains. Extracellular polysaccharides (EPS) serve as a boundary to the immediate environment and play a protective role against antimicrobial agents. That iswhy cyanobacteria are so popular in the industry today as thickeners or floating agents, heavy metal absorbers, or in the case of sulfate polysaccharides as bioactive substances. This is an advantage over other polysaccharides extracted from plants or other macroalgae. There are many factors affecting cell growth and metabolite accumulation in cell cultures. However, there is insufficient knowledge about the factors affecting maximal EPS biosynthesis and antibacterial activity. In this regard, in this paper, the effect of some physical, environmental, and nutritional factors on the simultaneous production of exopolysaccharide by Fischerella sp. SH.A was investigated in order to select the best cultivation conditions for the industrial application of exopolysaccharides. Materials and methods: In this study, the cyanobacterium isolated from the fresh water of Golestan province was undertaken with the aim of investigating the key factors regulating EPS biosynthesis and antibacterial activity. After the morphological and molecular identification, the possible correlations between the type of stress and the amount of polysaccharides production were also investigated. Results: The obtained results indicated that EPS production and antibacterial activity were highly dependent on the culture conditions and light intensity. Furthermore, the production of exopolysaccharides in non-diastrophic conditions was highly correlated with the concentration of nitrate up to 500 mM and the illumination of 50 or 150 microeinsteins per second per square meter. Discussion and conclusion: Since cyanobacterial extracellular polysaccharides are interesting from the biotechnological point of view, considering some other parameters are of crucial importance for the maximization of EPS production in this genus. مقدمه: در بین ریزموجودات فتوسنتزکننده، سیانوباکتریومsp. Fischerella منبع نویدبخشی برای جستجوی پلی‌ساکاریدهای با ساختمان جدید است. اگزوپلی‌ساکاریدها مانند مرزی در برابر عوامل ضدمیکروبی عمل می‌کنند؛ به ‌همین‌ علت، امروزه در صنعت به سیانوباکتری‌ها با عنوان عوامل غلیظ‌کننده یا شناورکننده، جاذب فلزات سنگین یا در زمینۀ پلی‌ساکاریدهای سولفاته به‌شکل مواد بیواکتیو بسیار توجه شده است که خود مزیتی در مقایسه با دیگر پلی‌ساکاریدهای جداشده از گیاهان و ریزجلبک‌های دیگر به حساب می‌آید. عوامل بسیاری بر رشد و تجمع متابولیت‌ها در کشت‌های سلولی تأثیر دارند؛ باوجوداین، دانش کافی در زمینۀ عوامل مؤثر بر بیشترین بیوسنتز اگزوپلی‌ساکاریدها و فعالیت ضدباکتریایی وجود ندارد. در مطالعۀ حاضر، به‌منظور انتخاب بهترین شرایط کشت برای کاربرد صنعتی اگزوپلی‌ساکاریدها به بررسی تأثیر هم‌زمان برخی از عوامل فیزیکی، محیطی و غذایی بر تولید اگزوپلی‌ساکاریدهای تولیدشده از Fischerella sp. SH.A پرداخته شد. مواد و روش‏‏ها: در مطالعۀ حاضر با هدف بررسی عوامل اصلی مؤثر بر بیوسنتز اگزوپلی‌ساکاریدها و فعالیت ضدباکتریایی، سیانوباکتریوم Fischerella sp. SH.A از آب‌های شیرین استان گلستان جداسازی و پس‌از شناسایی ریخت‌شناختی و مولکولی، همبستگی‌های احتمالی بین نوع تنش و میزان تولید پلی‌ساکارید و فعالیت ضدباکتریایی سنجیده شد. نتایج: نتایج نشان دادند میزان اگزوپلی‌ساکارید تولیدشده و فعالیت ضدباکتریایی بسیار به شرایط کشت و شدت روشنایی وابسته است؛ علاوه‌براین، تولید اگزوپلی‌ساکارید در شرایط غیردیازوتروفیک با غلظت نیترات 500 میلی‌مولار و روشنایی 50 یا 150 میکروانشتین در مترمربع در ثانیه همبستگی دارد. بحث و نتیجه‏گیری: ازآنجاکه اگزوپلی‌ساکاریدهای سیانوباکتریایی از دیدگاه زیست‌فناوری جالب توجه هستند، توجه به بسیاری از عوامل دیگر برای بیشترین تولید اگزوپلی‌ساکارید در این جنس اهمیت زیادی دارد.

https://bjm.ui.ac.ir/article_25036_553f3857aa2a4351cd33c6a171f45704.pdf

دانشگاه اصفهان زیست شناسی میکروبی 3060-7647 9 34 2020 06 21 A Phylogenetic Analysis of HC-Pro Protein in Iranian Isolates of Bean Yellow Mosaic Virus تحلیل فیلوژنتیکی پروتئین HC-Pro جدایه‌های ایرانی ویروس موزاییک زرد لوبیا 55 70 25011 10.22108/bjm.2020.120883.1262 FA علی برادر گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ولی عصر رفسنجان، ایران احمد حسینی گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ولی عصر رفسنجان، ایران ثمین حسینی گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ولی عصر رفسنجان، ایران سمیه عبدانی بابکی گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ولی عصر رفسنجان، ایران Journal Article 2020 01 12 مقدمه: ویروس موزاییک زرد لوبیا (Bean yellow mosaic virus)به جنس Potyvirus و خانوادۀ Potyviridaeتعلقدارد و دارای پراکندگی جهانی گسترده و دامنۀ میزبانی وسیع است. در پژوهش حاضر، روابط فیلوژنتیکی 8 جدایۀ این ویروس که در سال‌های زراعی 96 و 97 از مناطق جغرافیایی مختلف ایران (آذربایجان شرقی، اردبیل، قزوین، زنجان، همدان، خوزستان، فارس و کرمان) از روی باقلا جدا شده بودند، در مقایسه با سایر جدایه‌های موجود در بانک ژن بررسی شدند. مواد و روش‏‏ها: برگ‌های گیاهان دارای نشانه‌های ویروسی از مزارع باقلای نواحی مختلف ایران نمونه‏برداری و به آزمایشگاه منتقل شدند. به‌منظور تشخیص نمونه‌های آلوده به ویروس موزاییک زرد لوبیا، ابتدا از آزمون داس الیزا و آنتی‌بادی اختصاصی ویروس استفاده شد؛ سپس RNA کل نمونه‌های آلوده استخراج و ناحیۀ HC-Proجدایه‌های انتخابی تکثیر و توالی‌یابی شد. ارزیابی توالی، بررسی روابط فیلوژنتیکی، بررسی ساختار پروتئینی و همچنین شناسایی وقوع نوترکیبی در ناحیۀ HC جدایه‌های BYMV انتخابی با نرم‌افزارهای مختلف انجام شد. نتایج: در درخت فیلوژنتیکی رسم‌شده، جدایه‌های ایرانی در دو گروه مونوفیلتیک مجزا قرار گرفتند؛ به‌طوری‌که پنج جدایۀ آذربایجان‌ شرقی، قزوین، زنجان، فارس و کرمان در کنار دو جدایه از استرالیا و ژاپن که همگی از روی باقلا جدا شده بودند، در یک گروه جای گرفتند و جدایه‌ها‌‌ی اردبیل، همدان و خوزستان به همراه دو جدایۀ دیگر ایرانی موجود در بانک ژن، دو جدایه از هند و دو جدایه از ژاپن در گروه دیگر قرار گرفتند. بر اساس نتایج آزمون نوترکیبی، هیچ‌کدام از جدایه‌های ایرانی جمع‌آوری‌شده در پژوهش حاضر، جدایۀ نوترکیب تشخیص داده نشدند. بحث و نتیجه‏گیری: درک تغییرات ژنتیکی و نوترکیبی جمعیت ویروسی پیش‌نیاز مهمی برای تشخیص کارآمد، مدیریت مؤثر و کنترل بیماری در درازمدت است. قطعاً نتایج در توسعۀ راهکار‌هایی کاربرد دارند که به مقاومت در برابر BYMV منتج می‌شوند و چنانچه این بیماری در آینده همه‌گیر شود، می‌توانند در راستای اتخاذ راهبردهای مدیریتی اثربخش باشند. مقدمه: ویروس موزاییک زرد لوبیا (Bean yellow mosaic virus)به جنس Potyvirus و خانوادۀ Potyviridaeتعلقدارد و دارای پراکندگی جهانی گسترده و دامنۀ میزبانی وسیع است. در پژوهش حاضر، روابط فیلوژنتیکی 8 جدایۀ این ویروس که در سال‌های زراعی 96 و 97 از مناطق جغرافیایی مختلف ایران (آذربایجان شرقی، اردبیل، قزوین، زنجان، همدان، خوزستان، فارس و کرمان) از روی باقلا جدا شده بودند، در مقایسه با سایر جدایه‌های موجود در بانک ژن بررسی شدند. مواد و روش‏‏ها: برگ‌های گیاهان دارای نشانه‌های ویروسی از مزارع باقلای نواحی مختلف ایران نمونه‏برداری و به آزمایشگاه منتقل شدند. به‌منظور تشخیص نمونه‌های آلوده به ویروس موزاییک زرد لوبیا، ابتدا از آزمون داس الیزا و آنتی‌بادی اختصاصی ویروس استفاده شد؛ سپس RNA کل نمونه‌های آلوده استخراج و ناحیۀ HC-Proجدایه‌های انتخابی تکثیر و توالی‌یابی شد. ارزیابی توالی، بررسی روابط فیلوژنتیکی، بررسی ساختار پروتئینی و همچنین شناسایی وقوع نوترکیبی در ناحیۀ HC جدایه‌های BYMV انتخابی با نرم‌افزارهای مختلف انجام شد. نتایج: در درخت فیلوژنتیکی رسم‌شده، جدایه‌های ایرانی در دو گروه مونوفیلتیک مجزا قرار گرفتند؛ به‌طوری‌که پنج جدایۀ آذربایجان‌ شرقی، قزوین، زنجان، فارس و کرمان در کنار دو جدایه از استرالیا و ژاپن که همگی از روی باقلا جدا شده بودند، در یک گروه جای گرفتند و جدایه‌ها‌‌ی اردبیل، همدان و خوزستان به همراه دو جدایۀ دیگر ایرانی موجود در بانک ژن، دو جدایه از هند و دو جدایه از ژاپن در گروه دیگر قرار گرفتند. بر اساس نتایج آزمون نوترکیبی، هیچ‌کدام از جدایه‌های ایرانی جمع‌آوری‌شده در پژوهش حاضر، جدایۀ نوترکیب تشخیص داده نشدند. بحث و نتیجه‏گیری: درک تغییرات ژنتیکی و نوترکیبی جمعیت ویروسی پیش‌نیاز مهمی برای تشخیص کارآمد، مدیریت مؤثر و کنترل بیماری در درازمدت است. قطعاً نتایج در توسعۀ راهکار‌هایی کاربرد دارند که به مقاومت در برابر BYMV منتج می‌شوند و چنانچه این بیماری در آینده همه‌گیر شود، می‌توانند در راستای اتخاذ راهبردهای مدیریتی اثربخش باشند.

https://bjm.ui.ac.ir/article_25011_534ce2e4c4d1b2d46ee4ac45acd1e6c4.pdf

دانشگاه اصفهان زیست شناسی میکروبی 3060-7647 9 34 2020 06 21 Optimization of L-asparaginase Production from a Lactobacillus sp. isolated from Traditional Dairy Products بهینه‌سازی تولید آسپاراژیناز از سویۀ لاکتوباسیلوس جداشده از محصولات لبنی سنتی 71 86 24990 10.22108/bjm.2020.121143.1283 FA بهنوش دیناروند گروه زیست‌شناسی، دانشکدۀ علوم پایه، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران پریسا فتحی رضایی گروه زیست‌شناسی، دانشکدۀ علوم پایه، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران ندا اکبری گروه میکروبیولوژی، دانشکدۀ علوم، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک، اراک، ایران Journal Article 2020 03 15 Introduction: Asparaginase catalyzes the deamination of asparagine into aspartate and ammonia. Currently, it is used as an important chemotherapeutic agent for the treatment of different cancers such as acute lymphoblastic leukemia, malignant diseases of the lymphoid system, and Non-Hodgkin Lymphoma (NHL). Asparaginase is a useful enzyme for the food industry due to its potential to prevent acrylamide formation and to maintain the quality of the food. Probiotic products contain useful bacteria that have beneficial effects on health. The most important biological properties of probiotics include the elimination of mutagenic and carcinogenic agents. There are many microorganisms that could potentially function as the probiotic, the most common of which are Lactobacillus and Bifidobacterium species. The aim of this study was to optimize the production of L-asparaginase from isolated Lactobacillus sp. from the traditional whey of Maragheh. Materials and methods: The isolate was investigated through microbial and biochemical tests including gram staining, catalase and oxidase activity, fermentation of carbohydrates, and acid and bile salts resistance. Asparaginase production was evaluated by qualitative and quantitative methods, rapid plate assay, and Imada method, respectively. Asparaginase production was optimized by the Response Surface Method (RSM). Results: According to the RSM results, the highest activity of asparaginase was 131 U/mg, which was 11% more than the non-optimized condition. The optimized parameters composed of asparagine (1.75 %), glucose (2 %), and yeast extract (1.25 %). Furthermore, the total protein content and biomass of the optimized medium were 0.893 mg/ml and 0.345 g, respectively. Discussion and conclusion: This isolated lactobacilli strain may be considered as a significant source for the production of the enzyme with the pharmacological value of asparaginase. مقدمه: آنزیم آسپاراژیناز تجزیۀ آسپاراژین به آسپارتیک‌اسید و آمونیاک را کاتالیز می‌کند. به‌تازگی آنزیم آسپاراژیناز به‌شکل داروی شیمی‌درمانی مهم برای درمان سرطان‌های مختلف مانند لوسمی لنفوبلاستی، بیماری‌های بدخیم دستگاه لنفی و لنفوم غیرهوچکینی (NHL) استفاده می‌شود. آسپاراژیناز به‌علت داشتن پتانسیل جلوگیری از تولید آکریل‌آمید و حفظ کیفیت غذا، آنزیمی مفید در صنایع غذایی است. محصولات پروبیوتیکی حاوی باکتری‌های مفید هستند که آثار مفیدی بر سلامتی دارند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های زیستی پروبیوتیک‌ها، خنثی‌سازی عوامل جهش‌زا و سرطان‌زاست. ریزموجودات بسیاری پتانسیل پروبیوتیکی دارند که گونه‌های لاکتوباسیلوس و بیفیدیوباکتریوم از معمول‌ترین آنها به شمار می‌آیند. هدف مطالعۀ حاضر، بهینه‌سازی تولید آسپاراژیناز از سویۀ لاکتوباسیل جداشده از آب پنیر سنتی شهرستان مراغه است. مواد و روش‏‏ها: به‌منظور بررسی سویۀ یادشده از آزمایش‌های تشخیصی ازجمله آزمایش‌های میکروبی و بیوشیمیایی شامل رنگ‌آمیزی گرم، فعالیت کاتالازی و اکسیدازی، تخمیر قندها و مقاومت به اسید و نمک‌های صفراوی استفاده شد. تولید آسپاراژیناز با استفاده از روش‌های کیفی و کمّی به‌ترتیب سنجش سریع با پلیت و ایمادا بررسی شد. تولید آنزیم آسپاراژیناز به روش پاسخ در سطح بهینه‌ شد. نتایج: نتایج بهینه‌سازی به روش پاسخ در سطح نشان دادند بیشترین فعالیت آسپاراژیناز در حضور گلوکز 2 درصد، عصارۀ مخمر 25/1 درصد و آسپاراژین 75/1 درصد به میزان 131 واحدبرمیلی‌گرم است و میزان تولید 11 درصد نسبت به شرایط غیربهینه بیشتر است. میزان پروتئین کل و زیست‌توده در محیط بهینه به‌ترتیب 893/0 میلی‌گرم‌برمیلی‌لیتر و 345/0 گرم بود. بحث و نتیجه‏گیری: بر اساس نتایج، احتمالاً سویۀ لاکتوباسیل بررسی‌شده می‌تواند منبع مناسبی برای تولید آنزیم با ارزش دارویی آسپاراژیناز ‌باشد.

https://bjm.ui.ac.ir/article_24990_c2e6c975f166d09058693ea085270f02.pdf

دانشگاه اصفهان زیست شناسی میکروبی 3060-7647 9 34 2020 06 21 Investigating the Effect of Hydrogen Peroxide on Biomass and Morphophysiological Indices of Microalga Dunaliella Salina Pretreated by Four Phytohormones: Auxin, Gibberellin, Cytokinin, and Salicylic Acid بررسی تأثیر پراکسیدهیدروژن بر زیست‌توده و شاخص‌های مورفوفیزیولوژیک میکروجلبک salina Dunaliellaپیش‌تیمارشده با چهار تنظیم‌کنندۀ رشد گیاهی اکسین، جیبرلین، سیتوکینین و سالیسیلیک‌اسید 87 104 24978 10.22108/bjm.2020.122183.1285 FA آذین غفاری زاده گروه زیست‌شناسی، فیزیولوژی گیاهی، دانشکدۀ علوم، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران مریم مددکار حق جو گروه زیست‌شناسی، فیزیولوژی گیاهی، دانشکدۀ علوم، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران Journal Article 2020 03 18 Introduction: Under unfavorable conditions, Reactive Oxygen Species (ROS) are produced inside living cells. Oxidant molecules such as H2O2 could be used to study the microorganism responses to oxidative stress. The treatment of algae with phytohormones can improve their physiological indices. In this study, the effect of H2O2 on unicellular green alga Dunaliella salina, pretreated by IAA (auxin), GA3 (gibberellin), Cyt (cytokinin), and SA (salicylic acid) was studied at three concentrations. Materials and methods: A 23-days algal culture was treated by phytohormones (in three repetitions) at three concentrations, and two days later (day 25), H2O2 (0.1 mM) treatment was performed. Two controls were considered without hormone and without H2O2, respectively. Evaluation of the growth and number of cells, fresh and dry weights, cell size (length, width, and volume), Chl a and b, beta-carotene, soluble carbohydrate, and protein were performed in days 25 and 27. Results: Hormones in most cases significantly improved the Indices (compared to the hormone-free control sample) (p <0.05). H2O2 treatment, two days after pre-treatment with hormones, caused the improvement of indices in most cases, except for protein and beta carotene. In contrast to the protein, the amount of carbohydrate was not sensitive to H2O2. The best results were obtained with IAA at medium concentration, GA3 at high concentration, Cyt and SA at low concentration. Discussion and conclusion: H2O2 positively influenced the effects of the four phytohormones on algae cells, especially in relation to increased algal biomass and cell division. The positive effect of H2O2 treatment on both pretreated with or without hormones was probably due to its concentration which was lower than the toxicity level. Therefore, algal cells have benefited more from the useful and signaling effects of this molecule. مقدمه: در شرایط نامساعد محیطی، رادیکال‌های آزاد اکسیژن (ROS) در سلول‌های زنده تولید می‌شوند. مولکول‌های اکسیدکننده نظیر H2O2 در بررسی پاسخ موجودات زنده به تنش اکسیداتیو کاربرد دارند. تیمار جلبک‌ها با فیتوهورمون‌ها سبب بهبود شاخص‌های فیزیولوژیک آنها می‌شود. در مطالعۀ حاضر، تأثیر H2O2بر جلبک سبز تک‌سلولی Dunaliella salina پیش‌تیمار‌شده با فیتوهورمون‌های IAA (اکسین)، GA3 (جیبرلین)، Cyt (سیتوکینین) و SA (سالیسیلیک‌اسید) بررسی شد. ‏‏ مواد و روش‏‏ها: کشت‌های 23 روزۀ جلبک در سه تکرار در معرض تیمار فیتوهورمون‌ها (هریک در سه غلظت) قرار گرفتند و دو روز بعد (روز 25)، تیمار H2O2 (1/0 میلی‌مولار) انجام شد. دو نمونۀ شاهد به‌ترتیب بدون فیتوهورمون و بدون H2O2 در نظر گرفته شدند. ارزیابی شاخص‌های رشد و تعداد سلول‌ها، وزن تر و خشک، ابعاد سلولی (طول، عرض و حجم)، کلروفیل a،b و بتاکاروتن، کربوهیدرات محلول و پروتئین در روزهای 25 و 27 انجام شدند. نتایج: در اغلب حالت‌ها، فیتوهورمون‌ها به‌طور معنادار (p <0.05) سبب بهبود شاخص‌ها نسبت به نمونۀ شاهد بدون فیتوهورمون شدند. تیمار با H2O2 دو روز پس‌از پیش‌تیمار با فیتوهورمون‌ها سبب بهبود همۀ شاخص‌ها در بیشتر غلظت‌ها به‌جز مقدار پروتئین و بتاکاروتن شد. برخلاف پروتئین، مقدار کربوهیدرات به تیمار H2O2 حساس نبود. بهترین نتایج را IAA در غلظت متوسط، GA3 در غلظت زیاد، Cyt و SA در غلظت کم موجب شدند. بحث و نتیجه‏گیری: تأثیرگذاری مثبت H2O2 سبب بهبود و افزایش آثار مثبت فیتوهورمون‌ها بر سلول‌های جلبک و به‌ویژه در‌رابطه‌با افزایش زیست‌تودۀ جلبکی و تقسیم‌های سلولی شد. احتمالاً تأثیر مثبت تیمار H2O2 بر اغلب شاخص‌ها در نمونه‌های پیش‌تیمارشده با فیتوهورمون و بدون آن به‌علت غلظت کمتر از حد سمیت آن است؛ بنابراین، به نظر می‌رسد سلول‌های جلبکی بیشتر از ویژگی‌های مفید و علامت‌دهی این مولکول بهره‌مند می‌شوند.

https://bjm.ui.ac.ir/article_24978_6567fb796a82dd7a663928dec3a8d510.pdf